برای زن، صفاتی در نظر گرفته شده است که رسیدن به آن و به عبارتی شکوفا شدن آنها نیازمند لوازمی خواهد بود:

فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَیْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ

زن مسئولیت ارتباط خانه و کاشانه را با ملکوت و عالم غیب بر دوش می کشد.

این ویژگی خود به پیش نیازهایی محتاج است که تا آنها بر طرف نشوند خود را نشان نداده و خانواده اعم از: همسر و فرزندان و حتی اقوام و حتی تر افراد جامعه از آن بهره نخواهند برد.

کسی که حافظ¹ واختیار دار غیب در خانواده است باید از هر منیّتی خالی و عاری باشد.

چرا که در غیب و آنچه که نزد خداوند است هیچ منی نمود نداشته و تنها مطیعین محض، به طور کامل به آن وادی راه دارند.

به هر قدری این منیّت در زن کمرنگ شود حضورش در آن سیر از زندگی پررنگ تر خواهد بود.

به نظر می رسد، یکی از دلایلی که ادای وظیفه ی خانه داری، پخت و پز، رُفت و روب و ... از زن به عنوان یک فریضه واجب برداشته شده است نیز همین امر است. یعنی انسان باید کاری را انجام دهد که وظیفه اش هم نیست اما انجام می دهد.

:

خسته ام؛

به من چه ارتباطی دارد که مدام در آشپزخانه باشم؟ مدام در حال غذا پختن باشم؟

چرا من باید تمام لباسهای شما را اتو کنم؟

چرا کسی در نظافت به من کمک نمی کند؟

من وظیفه ای در قبال تمیز بودن خانه ندارم.

من وظیفه ای در مقابل گرسنگی شما ندارم.

من هم می توانم بنشینم و کسی بیاید و تمام کارها را انجام دهد.

بااین کار بی شک من هم راحت تر هستم.

پس تو چه وظیفه ای داری؟فقط کار بیرون!؟

:

این ها و گفتگوهای دیگر را بارها و بارها با خود گفته و یا از دیگران شنیده اید.

درست است. هیچ یک از امورات منزل بجز تمتع همسر وظیفه ی شرعی و تکلیفی زن نیست. او می تواند و حق هم دارد که به استراحت پرداخته و زمان زندگی خود را هر طور که خواست برای خود برنامه ریزی کند.

اما براستی از این موقعیت ها چه استفاده ای می توان برد؟

وقتی زندگی یک خانم پر می شود از موقعیت های از بین برنده ی «من»، نشان از این می تواند باشد که وی موظف است به حیاط دیگری قدم بگذارد و با دیگرانی ارتباط بگیرد.

وقتی کاری مستقیما بر عهده ی زن نیست و حتی آن را با سختی  انجام می دهید در اصل این منیّت است که کم رنگ می شود.

من خسته می شوم جایش را می دهد به: همسرم آرامش می گیرد.

من اتو نمی کنم جایش را می دهد به: به خاطر مرتب بودن اهل خانه من این کار را متقبل می شوم.

 و تمام اینها چشم در چشم غایتی مشخص دارد:

در راه خدا و برای راه یافتن به محدوده ی استحفاظی او در خانه و کاشانه ام از هیچ تلاشی فرو نمی گذارم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. التحقیق، ج2، ص253: أنّ مفهوم الحفظ یختلف باختلاف الموارد و الموضوعات، یقال: حفظ المال من التلف، و حفظ الأمانة من الخیانة، و حفظ الصلاة من الفوت، و حافظه أی راقبه، و تحفّظ أی تحرّز بحفظ نفسه عمّا لا یلائم، و حفظ یمینه و عهده أی عمل بتعهّده و وفى به، و حفظ القرآن على ظهر قلبه، و أحفظه أی جعله حافظا، و منه یقال للغضب الإحفاظ، فانّه یجعل صاحبه حافظا و محفوظا، فانّ الغضب هو دفع ما لا یلائم و الدفاع عن الضرر.

2. علم به این موضوع در همان وهله اول بسیاری از مسائل پیچیده زندگی را حل می کند و عملش نیز با او همراه خواهد شد.

3. از آنجا که این قبیل موضوعات در عرصه عمل خود را نشان می دهد و نه در کلام، لذا لازم  است از واگویه کردن موضوعات به این شکل در جلسات خواستگاری ممانعت شود به دلایلٌ متعددٌ.

4. تمام این قضایا دلیل بر این نیست که  اعضای خانه با یکدیگر همکاری نکنند. چرا که یاری دوست مسلمان باعث گشایش و خوش رزقی می شود. امیرالمومنین می فرمان:
کسانى که اهل دستگیرى هستند احتیاجشان باین کار بیشتر است از دستگیر شونده بدستگیرى چون در قبال این دستگیرى آنها پاداش و افتخار و سر بلندى بدست مى‏آورند، پس وقتى کسى دست دیگرى را میگیرد ابتدا دست خود را گرفته نباید سپاسگزارى و تشکر بطلبد از دیگرى در مقابل کارى که براى خود کرده‏.